Dichter aan tafel

Zoek mij op de poster...

De geest moet waaien. Zo heet het literatuurfestival dat van donderdag 23 t/m zondag 26 mei plaatsvindt in Arnhem. Het festival werd al een aantal keer eerder georganiseerd door literair productiehuis Wintertuin. Dat dan weer in Nijmegen zit. Net als vorig jaar kunnen bezoekers elke avond in café/restaurant Dudok terecht voor eten en een glas wijn. Van de menukaart kun je echter ook gedichten bestellen. De dichter komt de bestelde titel aan je tafel voordragen. Op donderdag draai ik een avonddienst. Op de andere dagen lezen Joep aan den Boom en Simon Mulder voor. Alle drie worden we vergezeld door dichtende studenten van Creative Writing ArtEZ.

Meer info op de website:
hier

Zondag

Hoe klein kun je deze kamer maken.

De donkere kasten nemen alle ruimte

rond de tafel in.

Voor iemand die zoveel bewaart

heb je weinig verhalen meer.

Je spreekt over de mensen buiten

en het weer. Ik vertrek nadat je nogmaals

in Indië bijna bent doodgegaan.

Ik kan je nog vertellen dat de helft

van de kinderen is uitgevlogen.

Je knikt en noemt de namen op

van wie onlangs ook een of andere zee

zijn overgegaan. Jij blijft voorlopig

waar je bent, ver van het water.

Meander (again)

Naar aanleiding van het winnen van de door Meander georganiseerde wedstrijd onderwierp één van de medewerkers mij aan een aantal niet al te makkelijke vragen. Het interview en drie nieuwe gedichten zijn vanaf nu op de website te vinden.

Interview over reizen, vreemde talen, Engeland, Frankrijk en andere langeafstandsdingen: hier.
De gedichten: daar.

Voor dit nummer mocht ik drie dichters voorstellen aan het publiek - voor zover ze al niet redelijk bekend zijn - en mooie woorden over hen zeggen. De gedichten van Nicole Teunissen, Roel Weerheijm en Meliza de Vries zijn hopelijk ook snel op de homepage van Meander te lezen. Het complete nummer is wel te vinden: hier.

Volgend jaar NY

Nu is er een bed - breed genoeg om samen

in te slapen. Ik weet hoe te komen en te gaan. 

Gemiddeld loopt een mens in zijn leven

vier keer de wereld rond. Terwijl jij hier wacht

en deze afstand uittekent op het behang

loop ik mijn nieuwe schoenen stuk

op de straten van Edinburgh, Stockholm

en Berlijn. Er zijn kathedralen met uitzicht 

op de wolken en een vriendin

die zich afvraagt of je van deze hoogte

iemand zou kunnen doden met een muntje.

Maak je ruimte voor de verhalen waarmee

ik thuiskom en wat ik moet berekenen:

hoeveel steden kunnen er in één zomer

aan mijn voeten liggen. Hoe houd ik later

alle foto's uit elkaar. 

The Waves

Op Gedichtendag (die tegenwoordig een week blijkt te zijn) werd de uitslag van de Meander poëziewedstrijd bekend gemaakt. Het thema van de wedstrijd was Golven. Meer info, waaronder de andere winnende gedichten zijn te vinden op de website: klik hier.

Het prijzengeld zal met name besteed worden aan het afbetalen van studieboeken over
didactiek en psychologie. En misschien ook maar weer eens een poëziebundel.
Uit 293 inzendingen werd door de jury dit gedicht gekozen:

Tate Britain

We volgen de nummers en de lijnen

tot in de ruimte waar een schaap

op sterk water leeft.

Er hangen vlinders met spijkers aan de muur

en hun vleugels zijn blauw als de zee.

Zo is er meer in de wereld dat ik niet begrijp.

In elke kamer zijn er mensen die foto’s nemen

van een schilderij.

We blijven staan waar Ophelia ligt

tussen het golven van bloemen en het groen.

Hij zegt dat het zo net een sprookje is, maar ik

ben dichterbij het water. Ik wijs naar de vrouw

die zonder haar camera niet weet

hoe ze moet kijken en ontvouw een nu niet

meer op te vouwen plattegrond. Dit museum

heeft nog zeker vijfenveertig kamers.

Wanneer je me over de drempel schuift

is er niets dat je herkent.

Onbederf'lijk Vers

Op woensdag 17 oktober vindt in Nijmegen de tiende editie plaats van het poeziefestival Onbederf'lijk Vers. Tijdens de jubileumeditie treedt uit elke vorige jaargang een bekende dichter op naast twee aanstormend talenten, zoals men dat dan noemt. Ik sta deze keer met Tonnus Oosterhoff (P.C. Hooftprijs 2012) in de Bibliotheek. Fijne stad, nog fijner festival. Kom dus vooral even luisteren.



2003 Mustafa Stitou
2004 Menno Wigman
2005 Vrouwkje Tuinman
2006 Tonnus Oosterhoff
2007 Joke van Leeuwen
2008 Tjitske Jansen
2009 Nachoem Wijnberg
2010 Eva Mouton
2011 Ellen Deckwitz

 Kijk voor het volledige programma op www.onbederflijkvers.nl

Smithsonian

Zo'n drie weken geleden was ik in het Museum of Natural History in Washington DC. Er komt nu eenmaal een moment waarop je denkt: hoeveel schilderijen hebben die Monet en Van Gogh nu eigenlijk gemaakt? Of: daar heb je de Venus van Cabanel weer. In het Musée d'Orsay in Parijs leek ze mooier. Op naar de spinnen, fossielen, enorme kakkerlakken (even aaien) en de vlinders dus, waar we zowaar een Damien Hirst-momentje hadden (zie bericht ergens hieronder).

Generaties

Aan de gezegende grot van Lourdes

is er voor mij gebeden

zegt het plaatje dat in mijn handen ligt

en dat niet schoner wil dan half.

De kralen zijn zo licht als het stof

dat ik van vier Maria’s wrijf.

In haar ogen kan ik het Latijn niet lezen

en ik weet niet zo goed waar Lourdes

zich bevindt, behalve dat het in Frankrijk is

waar ik ben geweest maar niet daar

waar zij was voor wie ze liefhad.

Ik weet nog iets met heilig water

maar er zijn woorden die niemand

mij geleerd heeft en een rozenkrans

met twee zijden waarop vingers stuk

voor stuk hun lijnen breken. 

- Uit de oude doos - 

Zomer

Deze zomer heb ik voor het eerst een paspoort nodig, voor een rondreis aan de oostkust van de VS. We hopen dat de campings niet al te primitief zijn, en dat we niet op een dieet van hamburgers, milkshakes en deep dish pizza worden gezet. Of popcorn. Hopelijk levert het wel weer wat materiaal op voor nieuw werk:

"Never will this country [America] be one at all, until they have learned to dine. It's perfectly monstrous and ridiculous - I now see what it is that makes them so savage against each other and us, it's hunger - and they think it's religious wrath - darling, couldn't you send me over a tin of pork pies or something. They have a horrid habit here of nibbling at some beastly stuff called popped corn, most nasty, exactly like the inside of quill-pens a little burnt - they say it's delicious - I expect I shall soon be nibbling at my boots, and Leslie asked me for a pair of gloves this morning in a very suspicious manner." (Brief uit 1868 geschreven door een familielid tijdens een bezoek aan de VS, in 'Virginia Woolf' by Hermione Lee)